среда, 29 ноября 2017 г.

Վանդակում երգել չի լինի

Սիամի արքան ուներ յոթ դուստր: Նրանցից վեցը չար էին, իսկ յոթերրորդը՝ Մերին ոչ միայն գեղեցիկ էր, այլև սքանչելի բնաորություն ուներ:
     Սիամի արքան մի սովորություն ուներ, իր ծննդյան օրը նվերներ ստանալու փոխարեն նվերներ էր տալիս: Մի անգամ կրկին իր ծննդյան օրը նա իր դուստրերից յուրաքանչյուրին մեկական գեղեցիկ թութակ նվիրեց՝ ոսկե վանդակով: Աղջիկները շատ սիրեցին թութակներին, և սկսեցին նրանց խոսել սովորեցնել:
     Մի օր, երբ արքայադուստր Մերին գնաց իր թութակին բարի լույս մաղթելու՝ նրան անկենդան գտավ: Մերին սկսեց հոնգուր-հոնգուր լաց լինել, և հանկարծ ներս մտավ մի չքնաղ թռչնակ և մի հիանալի երգ սկսեց երգել թագաորական պարտեզում: Երբ երգն ավարտվեց, արքայադուստը այլևս լաց չէր լինում:
 - Ի՜նչ լավ երգ էր,- ուրախ ասաց Մերին:
Թռչնակը գլուխ տվեց և ասաց.

 - Կցանկանայիր քո թութակի փոխարեն ինձ պահել: Ճիշտ է, ես այդքան էլ գեղեցիկ չեմ, բայց կարող եմ երգ երգել քեզ համար:
     Արքայադուստրը ուրախությունից ծափ տվեց: Այդ օրվանից նրանք անբաժան էին: Թչռունը ուտում էր աղջա ամանից, խմում նրա բաժակից:
     Մերիի չար քույրերը սկսեցին նախանձել նրան, իսկ Մեին երգելով վազում էր սենյակից սենյակ՝ թռչնակն էլ ճախրում էր նրա շուրջը՝ սոխակի պես երգելով:
     Մի օր Մերիի քույրերը ասացին նրան.
 - Մենք ցավում ենք, որ քո թոթակը մահացել է, մենք քեզ համար գումար են հավաքել, որպեսզի նոր թութակ գնենք քեզ համար:
 - Շնորհակալություն, բայց ես արդեն ունեմ իմ թռչնակը:
 - Քա թռրչունը ցանկացած պահի կարող է փախչել: Նրան վանդակը մտցրու և այլևս բաց մի թող: Միայն այդ դեպքում կարող ես ապահով լինել, որ նա այլևս չի փախչի:
     Եվ Մերին որոշեց թռչնակին այլևս բաց չթողել: Թռչնակը շատ զարմացավ:
 - Այս ի՞նչ կատակ է:
 - Կատակ չէ: Մայրիկի կատուները այս գիշեր սենյակս էին մտել: Ինձ թվում է այսպես ավելի ապահով կլինի:
 - Բայց այս վանդակը ինձ բոլորովին դուր չի գալիս:
 - Լավ, միայն այս գիշեր դիմացիր, առավոտյան քեզ բաց կթողնեմ:
Թռչնակը հանգստացավ, և գլուխը դրեց թևի տակ ու խոր քուն մտավ: Առավորտյան Մերին արթնացավ թութակի ձայինց:
 - Վերկաց, վերկաց, բացիր վանդակս:
 - Ոչ:
 - Բացիր վանդակիս դուռը: Ես ուզում եմ թռչել գնալ, ազատ ճախրել:
 - Ավելի լավ է նստես այստեղ՝ քո հիանալի ոսկե վանդակում: Օրը երեք անգամ նաժիշտները քեզ ուտելիք կբերեն: Ես քեզ վանդակն եմ դրել, որովհետև շատ եմ սիրում քեզ: Ավելի լավ է մոռանաս վշտերդ և երգես:
 - Ինչպե՞ս կաող եմ երգել: Ես ուզում եմ լինել ծառերի, թփերի վրա, բրնձի կանաչ արտերի մեջ
     Հաջորդ առավոտ արքայադուստրը վազեց դեպի վանդակը և սարսափած լաց եղավ: Թռչնակը ընկած էր վանդակի հատակին: Աղջիկը արագ բացեց վանդակի դռնակը նրան դուրս բերեց վանդակից և թեթևացած շունչ քաշեց՝ թռչնակի սիրտը դեռ բաբախում էր:
 - Առթնացիր թռչնակ իմ, առթնաիցր, - ճչաց Մերին:
Նրա արցունքները ընկան թռչունի վրա, և նա բացեց աչքերը:
 - Ես չեմ կարող երգել, եթե ազատ չեմ, իսկ եթե չերգեմ՝ կմեռնեմ:
Մերին խորը շունչ քաշեց.
 - Ստացիր ուրեմն քո ազատությունը: Ես փակեցի քեզ այս ոսկե վանդակում, որովհետև սիրում էի քեզ, ու ցանկանում էի, որ ամբողջովին իմը լինես: Գնա, թռչիր դեպի լճափի ծառերը, ճախրիր բրնձե կանաչ արտերի վրայով ու երջանիկ եղիր, ինչպես դու ես ուզում:

     Արքայադուստրը չկրողացավ զսպել արցունքները, որովհետև շատ դժվար է, երբ ուրիշի երջանկությւոնը քոնինից բարձ ես դասում:



Комментариев нет:

Отправить комментарий